Na luta somos dignas e livres!
Per Akracia – Fenikso Nigra En nuntempa Brazilo, centraj ekonomiaj decidoj kutime estas prezentitaj kiel ineviteblaj teknikaj mezuroj. Fiskalaj alĝustigoj, intereztaksaj altigoj, aŭ strukturaj reformoj aperas en oficialaj diskursoj kiel raciaj respondoj al “merkataj postuloj” aŭ supozite nekontestebla nombroj. Tiu
Per Akracia – Fenikso Nigra Oni diras, ke posedaĵo estas natura, sankta, fundamento de civilizo. Sed nenio estas natura en ĉirkaŭbari la mondon kaj nomi tion rajto. Posedaĵo ne estas rilato inter homoj kaj aĵoj — ĝi estas rilato inter
Por LoBo – Barricada Libertária Sou anarquista porque não reconheço legitimidade em um regime que se sustenta no controle dos corpos, na exploração do trabalho e no terror como política de Estado. O regime dos aiatolás no Irã é uma
Per Akracia – Fenikso Nigra Oni parolas pri libera merkato kvazaŭ ĝi estus sinonimo de homa libereco. Sed la merkato neniam estis libera dum ekzistas hierarkioj, kiuj devigas homojn vendi sian tempon por ne suferi mankon. Libera estas tiu, kiu
Per Akracia – Fenikso Nigra Oni nomas demokratio sistemon en kiu la plimulto decidas nur pri la supraĵa. Vi elektas vizaĝojn, partiajn emblemojn, kampanjajn promesojn. Neniam vi elektas la strukturojn, kiuj determinas kiel vi vivas: la organizon de laboro, la
Per Akracia – Fenikso Nigra Oni nomas partopreno tion, kio jam estis decidita antaŭ ol vi alvenis. Moderna politiko ne eliras el la kolektiva volo — ĝi ĝin malsovaĝigas. Ĝia celo ne estas realigi popolajn aspirojn, sed konservi produktivajn korpojn,
A anarquia e o esperanto nasceram em épocas diferentes, mas partem de uma inquietação parecida: a desconfiança em relação a sistemas que concentram poder e impõem regras de cima para baixo. Enquanto a anarquia questiona o poder do Estado e
De Akracia – Fenikso Nigra Kiam ni diras, ke “politiko neniam ŝanĝiĝas”, ni priskribas la naturon de la Ŝtato, ne la limojn de socia transformo. La Ŝtato estas, laŭ difino, maŝino de konservado — sed la eraro kuŝas en kredi,
Manifesto por la Forigo de Kapitalisma Trafiko Ni ne mortas en trafiko. Ni estas mortigitaj de ĝi. Ĉiujare, la asfalto postulas sian sangotributon. Dispremitaj, mutilitaj, forviŝitaj korpoj — kaj ĉio daŭre funkcias kvazaŭ ĝi estus normala! Ĝi ne estas tragedio!
Anarkio komenciĝas kiam oni komprenas, ke neniu naskiĝas por komandi aŭ obei. Ĝi komenciĝas en la momento, kiam aperas la demando: kial ili decidas por ni, se ni estas tiuj, kiuj vivas kun la konsekvencoj? Ĝi ne estas deziro al